10 Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, για καλές γιορτές!
από τα Μουσικά Αρχεία1. The Coventry Carol (προτεινόμενη εκτέλεση: Joan Baez)
2. Merry Christmas Everybody (Slade)
3. Thank God It's Christmas (Queen)
4. Happy Christmas / War Is Over (John Lennon)
5. Do They Know It's Christmas? (Band Aid)
6. Last Christmas (Wham!)
7. Merry Christmas, Baby (Chuck Berry)
8. Santa Claus Is Coming To Town
9. Mary's Boy Child (Boney M)
10. All I Want For Christmas (Mariah Carey)
Το blog "Μουσικά Αρχεία" εύχεται σε όλες και όλους Χρόνια Πολλά! Συνεχίστε να ακούτε την αγαπημένη σας μουσική, παρέα με τα ακόμα πιο αγαπημένα σας πρόσωπα.
10 Glam Rock τραγούδια για να γίνουν τα πάρτι σας πιο κεφάτα
από τον Κώστα Χρυσόγελο
Κέφι, ωραίος κόσμος και μπύρα. Τι άλλο χρειάζεται ένα πάρτι; Μα, glam rock φυσικά! Ακολουθούν 10 μουσικές προτάσεις για σίγουρο ξεφάντωμα.
1. Slade - Cum On Feel The Noize
2. T-Rex - 20th Century Boy
3. David Bowie - Suffragette City
4. Brian Eno - Needles In The Camel's Eye
5. Roxy Music - Remake/Remodel
6. Sweet - The Ballroom Blitz
7. Mud - Tiger Feet
8. Rocky Horror Picture Show - The Time Warp
9. Roxy Music - Virginia Plain
10. Sweet - Fox On The Run
10 θαμμένα διαμάντια από τη δισκογραφία των Blue Oyster Cult
από τον Κώστα Χρυσόγελο
Εντάξει, το "Don't Fear The Reaper" μας έχει βγει κανονικότατα από τα αφτιά. Παρακάτω θα βρείτε 10 κομματάρες από την καταπληκτική αμερικάνικη rock μπάντα που δεν θα ακούσετε ποτέ στο ραδιόφωνο.
1. ME 262 (Secret Treaties LP, 1974)
2. Astronomy (Secret Treaties LP, 1974)
3. Dominance And Submission (Secret Treaties LP, 1974)
4. The Revenge Of Vera Gemini (Agents Of Fortune LP, 1976)
5. Going Through The Motions (Spectres LP, 1977)
6. In Thee (Mirrros LP, 1979)
7. The Vigil (Mirrors LP, 1979)
8. Monsters (Cultosaurus Erectus LP, 1980)
9. Veteran Of The Psychic Wars (Fire Of Unknown Origin LP, 1981)
10. After Dark (Fire Of Unknown Origin LP, 1981)
10 τραγούδια που θα μπορούσαν να ακούγονται στις ταινίες του John Hughes
από τον The American
1. The Jam – The Bitterest Pill I Ever Had to Swallow
Γιατί θα
μπορούσε να ακούγεται σε μια ταινία του John Hughes: Μια σπαρακτική μπαλάντα στο τυπικά Αγγλικό, αυτοσαρκαστικό στυλ των
σπουδαίων Jam, το Bitterest Pill ταιριάζει απόλυτα στην ψυχοσύνθεση των ηρώων του Hughes. Εφηβική απογοήτευση συνοδευόμενη από μια
απελπισμένη αυτοσυνειδητοποίηση ανωτερότητας που μόνο το να ακούς μια τόσο
Αγγλική μπαλάντα σε ένα Αμερικανικό προάστιο μπορεί να σου δώσει.
Πού θα
ακουγόταν: Σε μια από τις
πάμπολλες σκηνές ερωτικής απογοήτευσης στο Pretty in Pink ή το Some Kind of Wonderful.
2. Cabaret Voltaire – Theme from Earthshaker
Γιατί θα
μπορούσε να ακούγεται σε μια ταινία του John Hughes: Κατ’αρχάς επειδή ο Ferris Bueler είχε μια αφίσα του Microphonies, του άλμπουμ στο οποίο βρίσκεται αυτό το
τραγούδι, στο δωμάτιό του. Επίσης επειδή, όπως υποδηλώνει ο τίτλος του, οι
πρωτοπόροι του βιομηχανικού ήχου Cabaret Voltaire το φαντάστηκαν σαν ένα μουσικό θέμα από μια ταινία που δεν υπάρχει (ίσως
μια εφηβική ταινία επιστημονικής φαντασίας, είδος δημοφιλές στα 80ς), οπότε θα
είχε θέση σε ένα σάουντρακ.
Πού θα
ακουγόταν: Μιας και θα ήταν
κατάλληλο για μια σκηνή όπου εμφανίζεται ένα τεράστιο διαστημόπλοιο, θα ήταν
ιδανικό (και υπέροχα ειρωνικό) να ακούγεται όταν γίνονται τα αποκαλυπτήρια του
αυτοκινήτου του πατέρα του Κάμερον στο Ferris…
3. Cyndi Lauper – When You Were Mine
Γιατί θα
μπορούσε να ακούγεται σε μια ταινία του John Hughes: Γραμμένο από τον Prince (που είχε προδιαθέσεις προς το χαλαρό new wave, ας θυμηθούμε και το "Manic Monday" των Bangles), το τραγούδι βρίσκεται στο σούπερ επιτυχημένο
ντεμπούτο της Cyndi, το πιο επιτυχημένο αμερικανικό άλμπουμ της new pop. Αν και τα "Girls Just Want To Have Fun" και "Time After Time" είναι πασίγνωστα, προτιμώ το "When You Were" Mine μιας και συνδυάζει ιδανικά τον χορευτικό new wave ρυθμό με μια αίσθηση θλίψης που εξέπεμπαν αντίστοιχα τα δυο μεγαλύτερα χιτ
της Lauper.
Πού θα
ακουγόταν: Θα ήταν ένα από αυτά
τα κλασσικά τραγούδια των οποίων ακούγονται μόνο δυο-τρία δευτερόλεπτα και
σταματούν απότομα όταν ανοίγει η πόρτα ενός εφηβικού δωματίου ή κλείνει ένα
Walkman –ίσως στο "Sixteen Candles".
4. Tears for Fears – Mad World
Γιατί θα
μπορούσε να ακούγεται σε μια ταινία του John Hughes: Προφανής επιλογή: Βρετανικό new wave που εκφράζει εφηβική θλίψη και απομόνωση από τον σύγχρονο κόσμο.
Πού θα
ακουγόταν: Σε μια από τις σκηνές
στο υπόγειο γκοθόμπαρο στο "Some Kind of Wonderful".
5. Fun Boy Three – Tunnel of Love
Γιατί θα
μπορούσε να ακούγεται σε μια ταινία του John Hughes: Οι Fun Boy Three ήταν το όχημα για τον
αινιγματικό Τέρυ Χολ να πάει την μουσική του ένα βήμα παραπέρα από αυτό που
μπορούσε να κάνει με τους Specials (μουσική των οποίων είχε ήδη χρησιμοποιήσει ο Hughes). Το "Tunnel of Love" συμπυκνώνει με μοναδικό τρόπο το όραμα του Χολ και της κολεκτίβας του,
καθώς συνδυάζει υπέροχα τα φαινομενικά αντίθετα άκρα του πνεύματος του σκα και
της goth αισθητικής. Η live εκδοχή που παραθέτω εδώ είναι σαγηνευτική.
Πού θα
ακουγόταν: Στο δισκάδικο όπου
σύχναζαν η Άντι και ο Ντάκυ στο "Pretty in Pink".
6. Men at Work – Overkill
Γιατί θα
μπορούσε να ακούγεται σε μια ταινία του John Hughes: Οι λαθρεπιβάτες της Αμερικανικής τρέλας για το MTV και την new pop, το παιχνιδιάρικο new wave με πινελιές funk και μπόλικο Αυστραλέζικο χιούμορ των Men at Work τους έκανε αστέρες πρώτου μεγέθους στις ΗΠΑ για μερικούς μήνες το 1982-3. Η
παράδοξη εμπορικότητά τους ίσως να τους έκανε υπερβολικά «προφανείς» για τους
πιο ψαγμένους από τους ήρωες του Hughes, αλλά οι Men at Work ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του τότε μουσικού τοπίου. Τραγούδι τους ακούγεται
και στο "Valley Girl", μια
άλλη εμβληματική εφηβική ταινία της εποχής.
Πού θα
ακουγόταν: Ταξιδιάρικο τραγούδι,
θα ταίριαζε σε μια σκηνή αυτοκινητοδρόμου στο "Planes…"
7. Sparks – Sherlock Holmes
Γιατί θα
μπορούσε να ακούγεται σε μια ταινία του John Hughes: Σαν φόρος τιμής σε ένα από τα πιο επιδραστικά και πρωτότυπα συγκροτήματα
της βρετανικής μουσικής, οι οποίοι ξεκινώντας από το γκλαμ και περνώντας από
την ηλετρονική μουσική και την ντίσκο έφτασαν να βγάλουν και μερικά από τα πιο
ιδιαίτερα new wave κομμάτια στις αρχές των 80ς,
όπως αυτήν εδώ την μπαλάντα.
Πού θα
ακουγόταν: Σε μια σκηνή βραδυνής
ερωτοχτυπημένης μοναξιάς σε μια από τις ανάλογες ταινίες του Hughes.
8. Depeche Mode – Shake the Disease
Γιατί θα
μπορούσε να ακούγεται σε μια ταινία του John Hughes: Οι Depeche Mode ακολούθησαν μια διαφορετική διαδρομή προς την επιτυχία στην Αμερική από
άλλα συγκροτήματα του είδους και της γενιάς τους. Ενώ οι New Order ή οι OMD καβάλησαν σε ένα βαθμό το κύμα της new pop στα μέσα των 80ς, οι Depeche Mode χρησιμοποίησαν αποκλειστικά την δίοδο των κολλεγιακών ραδιοφώνων και έγιναν
μέρος της εισβολής στο mainstream της εναλλακτικής μουσικής μετά το 1987-8. Το "Shake the Disease" είναι ένα από τα τελευταία καθαρά synth pop κομμάτια τους και ένα από τα τελευταία πριν η καριέρα τους αρχίσει να γίνεται
πραγματικά διεθνής. Περίπου την ίδια περίοδο οι έφηβοι του Hughes άφηναν το Λύκειο και ξεκινούσαν να πηγαίνουν στο
πανεπιστήμιο.
Πού θα
ακουγόταν: Από ένα ραδιόφωνο που
παίζει στο δωμάτιο της Molly Ringwald ενώ διαβάζει στο "Sixteen Candles "ή στο "Pretty in Pink".
9. Split Enz – I See Red
Γιατί θα
μπορούσε να ακούγεται σε μια ταινία του John Hughes: Λίγο εξωτικοί και ποτέ ακριβώς διάσημοι, οι Νεοζηλανδοί Split Enz διατηρήθηκαν στην περιφέρεια της new pop χωρίς να κάνουν ποτέ μεγάλη επιτυχία στην Αμερική,
αν και τα πήγαν καλύτερα στην Βρετανία και είναι ακόμα και σήμερα αστέρες στην
πατρίδα τους. Το "I See Red" είναι χαρακτηριστικό δείγμα του ανέμελου new wave τους.
Πού θα
ακουγόταν: Σε μια από τις σκηνές
τρέλας και καταδίωξης του"Planes…"
10. The Cars – Tonight She Comes
Γιατί θα
μπορούσε να ακούγεται σε μια ταινία του John Hughes: Οι κοσμαγάπητοι στην Αμερική Cars μετεξέλιξαν το ραδιοφωνικό Αμερικανικό new wave τους στα μέσα των 80ς και προσαρμόστηκαν τέλεια στο πνεύμα του MTV και της new pop. Το "Tonight She Comes", forerunner της πρώτης συλλογής επιτυχιών τους από το 1985,
συνδυάζει έξοχα το χαρακτηριστικό τους στυλ με τον «παχύ» ήχο των συνθεσάιζερ
και τους φέρνει κοντύτερα από ποτέ στην Βρετανική ποπ της εποχής.
Πού θα
ακουγόταν: Στην σκηνή του πάρτυ
στο "Weird Science".
10 Heavy Metal τραγούδια που δεν γνωρίζετε... αν και θα έπρεπε
από τον Κώστα Χρυσόγελο
1. Watchtower - Meltdown (LP: "Energetic Disassembly", 1985)
To ντεμπούτο της Τεξανής μπάντας Watchtower, θεωρείται από πολλούς ως ο πρώτος progessive metal δίσκος. Ασχέτως αν κάτι τέτοιο ισχύει, το καινοτόμο "Energetic Disassembly" δεν σταματά να προκαλεί και να ετνυπωσιάζει, τριάντα χρόνια σχεδόν μετά την πρώτη του κυκλοφορία. Το δεύτερο κομμάτι του δίσκου, το οργιαστικό "Meltdown", καταστρέφει και συνεπαίρνει ό,τι βρίσκει μπροστά του, χάρη στο ορμητικότατο riff του και τις τσιρίδες του τραγουδιστή του σχήματος, Jason McMaster.
2. Warlord - Winter Tears (EP: "Deliver Us", 1983)
Οι Warlord έχουν μείνει στην ιστορία του heavy metal ως η μπάντα που δεν κατάφερε ποτέ να κάνει την καριέρα που της άξιζε. Έχοντας στο ενεργητικό τους μονάχα δύο LPs, ένα EP και ένα single, οι Αμερικανοί πρωτοπόροι του power metal κατάφεραν να αφήσουν ανεξίτηλο το στίγμα τους στην ιστορία του σκληρού ήχου αλλά και στις καρδιές των Ελλήνων. Το "Winter Tears", από το θρυλικό πλέον EP "Deliver Us", αποτελεί μία μελωδικότατη σύνθεση με υπέροχους στίχους και εξαιρετική ενορχήστρωση. Ακούγοντάς την, δεν μπορεί παρά να σκεφτεί κανείς: "Κι αν είχαν συνεχίσει...;"
3. Angra - Holy Land (LP: "Holy Land", 1996)
H Βραζιλία μπορεί να καυχάται ότι έχει προσφέρει στο κοινό του σκληρού ήχου δύο σπουδαίες μπάντες, τους thrashers Sepultura και τους powersters Angra, που πίσω στο 1996 διέθεταν έναν από τους καλύτερους τραγουδιστές του heavy metal, τον Andre Matos. Ο δίσκος που κυκλοφόρησε το συγκρότημα εκείνη τη χρονιά, το "Holy Land", είχε ως θέμα της την ίδια τη Βραζιλία. Μέσα από πολύπλοκες ενορχηστρώσεις και επικά περάσματα, οι Angra διακηρύτταν πόσο υπερήφανοι ένιωθαν για τη χώρα τους. Με την ομώνυμη σύνθεση του album τους, είχαν ακόμη έναν λόγο να αισθάνονται ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους, καθώς είχαν δημιουργήσει ένα αριστούργημα.
4. Sepultura - Altered State (LP: "Arise", 1991)
Η άλλη μεγάλη βραζιλιάνικη μπάντα, οι Sepultura, κυκλοφόρησε το 1991 τον καλύτερο ίσως thrash metal δίσκο της δεκαετίας, το απίστευτα πλούσιο και πολυποίκιλτο "Arise". Το album περιείχε μερικές από τις πιο αντιπροσωπευτικές συνθέσεις των Sepultura, όπως τα "Arise", "Dead Embryonic Cells" και "Desperate Cry". Το "Altered State", που προσωπικά το θεωρώ ως το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, παραμένει λιγότερο γνωστό, αν και βρίσκει τα μέλη του σχήματος σε πλήρη μουσικό οργασμό. Δεν θα μπορούσα να βρω έναν καλύτερο χαρακτηρισμό για το "Altered State", από το: "κρυμμένο διαμάντι".
5. Dead Soul Tribe - Into The Spiral Cathedral (LP: "Dead Soul Tribe", 2002)
Όταν η prog μπάντα Psychotic Waltz διέλυσε, ο τραγουδιστής της, Buddy Lackey, άλλαξε το όνομά του σε Devon Graves και φόρμαρε τους Dead Soul Tribe, κυκλοφορώντας το σχεδόν τέλειο ντεμπούτο της νέας του μπάντας. Ύστερα από ένα μεθυστικό ταξίδι σαράντα λεπτών, το εγχείρημα κλείνει με το "Into The Spiral Cathedral". Μαγευτικό, σαγηνευτικό και ευφυές στη σύλληψή του (συνηγορούν τα πιανιστικά θέματα, τα lead περάσματα και η νωχελική φωνή του Graves), το "Into..." παραμένει μία από τις καλύτερες prog metal συνθέσεις όλων των εποχών.
6. Voivod - Brainscan (LP: "Dimension Hatross", 1988)
To 1988 ήταν η χρονιά που το heavy metal κουράστηκε να βγάζει αριστουργήματα (τι έχετε να πείτε, άλλωστε, για το "...And Justice For All" των Metallica, το "Seventh Son Of A Seventh Son" των Iron Maiden και το "Operation: Mindcrime" των Queensryche;). Το ίδιο έτος, οι Καναδοί Voivod, καλλιτέχνες ασυμβίβαστοι και ρέκτες, κατέθεσαν τη δική τους οπτική για το βιομηχανικό μέλλον, με το "Dimension Hatross". Το "Brainscan" αποτελεί το απόλυτο στιγμιότυπο ενός, κατά τα άλλα, σπουδαίου δίσκου.
7. Rush - Afterimage (LP: "Grace Under Pressure", 1984)
Oι επίσης Καναδοί Rush, τεχνίτες υψηλοτάτου επιπέδου, έχουν κυκλοφορήσει κατά καιρούς πασίγνωστους και αναγνωρισμένους δίσκους. Λιγότερο γνωστό είναι το "Grace Under Pressure", που κινείται σε καθαρά 80s συντεταγμένες, περιέχοντας, εν τούτοις, ιδιαίτερα αξιόλογη μουσική. Το "Afterimage", ένα ατμοσφαιρικό τραγούδι με ποιητικούς στίχους, ξεχωρίζει αλλά δεν επισκιάζει τις υπόλοιπες συνθέσεις ενός ελαφρώς υποτιμημένου album.
8. Saxon - Backs To The Walls (LP: "Saxon", 1979)
Το 1979, το επιδραστικότατο κίνημα του New Wave of British Heavy Metal (NWBHM) ήταν ακόμα ένα υπόγειο φαινόμενο που πάσχιζε να βγει προς τα έξω. Πρώτοι από όλους, οι γνωστοί Saxon κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο album τους εκείνη τη χρονιά, ένα τεκμήριο των μουσικών αναζητήσεων των Βρατανών metallers της εποχής. Το "Backs To The Walls", μία σύνθεση γεμάτη εναλλαγές και σκληρά riffs, αξίζει λίγο περισσότερο την προσοχή του ακροατή.
9. Saxon - Thin Red Line (LP: "Unleash The Beast", 1997)
Kαι πάλι οι Saxon, αυτή τη φορά με μία πολύ υποβλητική σύνθεση, από το album "Unleash The Beast". Τη φυσιογνωμία του κομματιού συνθέτουν οι κιθαριστικές επιλογές, άλλοτε στέρεες και άλλοτε λυρικές, καθώς και η ερμηνεία του Biff Byford, του τραγουδιστή του συγκροτήματος. Συνολικά, το "Thin Red Line" είναι μία από τις πιο παραγνωρισμένες στιγμές του δημοφιλούς βρετανικού group.
10. Sodom - Sodomy And Lust (LP: "Persecution Mania", 1987)
Το "Pesecution Mania" των Γερμανών Sodom είναι αρκετά γνωστό στους απανταχού metallers, όπως και το κομμάτι που παρουσιάζουμε εδώ, παρόλα αυτά, εκτός του metal κύκλου, μου φαίνεται απίθανο να γνωρίζει κανείς έστω και την ύπαρξη της εν λόγω μπάντας. Οι πραγματικοί λάτρεις του ροκ, πάντως, θα έπρεπε να ρίξουν μια ματιά σε έναν δίσκο που φανερώνει έντοντες επιρροές από το βρώμικο rock n' roll, όπως το δίδαξαν οι Motorhead. Το "Sodomy And Lust" αποτελεί αναμφισβήτητα κορυφαία στιγμή του album.
Family Business: 10 μπάντες που χτίστηκαν πάνω στην αδελφική αγάπη
από τη Mnemosyne
Δύο αδέλφια που αγαπάνε τη μουσική. Ο ένας πιάνει την κιθάρα ο άλλος τα τύμπανα. Ύστερα από λίγο καιρό κοιτάζονται στα μάτια. Χωρίς πολλά-πολλά αλλάζουν όργανα. Λίγο καιρό μετά φτιάχνουν το προσωπικό τους συγκρότημα, δίνοντάς του για όνομα το επώνυμό τους: Van Halen. Σιγά-σιγά κατακτούν τον κόσμο. Δεν ήταν οι μόνοι. Από την πλειάδα σχημάτων που ποήλθαν μέσα από οικογενειακές συνεργασίες, επιλέγουμε και σας παρουσιάζουμε τις 10 που μας άρεσαν περισσότερο.
1. Van Halen
Ο Eddie στην κιθάρα επανεισάγει την έννοια του tapping (παρόλη τη φιλολογία γύρω από την τεχνική, αυτή προϋπήρχε πριν πιάσει ο Eddie την κιθάρα του) και ο Alex τυραννά τα τύμπανά του. Προσθέστε και τον τρελάρα (και ελαφρώς... άφωνο!) Roth στα φωνητικά και τον Michael Anthony στο μπάσο και έχετε ένα από τα πιο πρωτοποριακά album στην ιστορία της ροκ: το "Van Halen", που κυκλοφόρησε το 1978, δίνοντας το πρόσταγμα στον σκληρό ήχο να αλλάξει φυσιογνωμία και στη δεκαετία του '80 να ξεκινήσει δυο χρόνια πιο νωρίς.
2. Scorpions
Στην αρχική τους μορφή, οι Σκορπιοί περιελάμβαναν τα δύο αδέλφια, Rudolph και Michael Schenker. O Michael έφυγε σύντομα από το σχήμα για να επιστρέψει για λίγο το 1979, κατά τη διάρκεια του υπερεπιτυχημένου "Lovedrive". Ίσως να μην αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα "οικογενειακής υπόθεσης", ωστόσο το συγκρότημα, όταν ξεκινούσε, φιλοξενούσε και τα δύο αδελφάκια στις τάξεις του.
3. Oasis
Η βρετανική μπάντα που επαναπροσδιόρισε όσο καμία άλλη την έννοια του αγγλικού ροκ, κυκλοφόρησε το 1994 το αψεγάδιαστο "Definitely Maybe", και έναν χρόνο αργότερα, το εξίσου πετυχημένο "Morning Glory", κατακτώντας συνοπτικά όλη την Ευρώπη. Η συνέχεια πάντως δεν ήταν το ίδιο παραμυθένια: Τα δύο αδέλφια, Liam (φωνητικά) και Noel Gallagher (σχεδόν τα πάντα!) έγιναν μπίλιες και αφού κυβέρνησαν το καράβι για άλλα 16 περίεργα χρόνια, διέλυσαν το σχήμα, αφού πρώτα αλληλοεξυβρίστηκαν σε υπερθετικό βαθμό.
4. AC/DC
Η αυστραλέζικη ροκ μπάντα με απώτατη καταγωγή από την Ιρλανδία έχει ως σήμα κατατεθέν της τον κοντούλη κιθαρίστα Angus Young. Παρόλα αυτά, πίσω από τη ρυθμική κιθάρα βρίσκεται ο χαμηλότονος αδελφός του, ο Malcolm, ο οποίος και γράφει τα περισσότερα riff των κομματιών, αφήνοντας τον μικρότερο αδελφό του να σολάρει και να κλέβει την παράσταση σε κάθε συναυλία του συγκροτήματος. Αυτό θα πει οργάνωση!
5. Heart
Μέσα στον ανδροκρατούμενο χώρο της ροκ, οι Heart, το προσωπικό σχήμα των αδελφών Nancy και Ann Wilson, έχοντας ως πρότυπο τους Led Zeppelin, δημιούργησαν τη δική τους ιστορία, κυκλοφορώντας δίσκους αριστουργήματα, όπως το κλασικό "Dreamboat Annie" (1975) αλλά και μια σειρά από γνωστές επιτυχίες, όπως το "Alone" και το "These Dreams". Ακόμα κι οι γυναίκες έχουν "Καρδιά" άλλωστε.
6. Dire Straits
Ποιος δεν γνωρίζει τον Mark Knoplfer, τον βιρτουόζο μπλουζίστα που βρίσκεται πίσω από τις αμέτρητες επιτυχίες των πασίγνωστων Dire Straits (αργκό για το "άδειες τσέπες"); Κι όμως, εν αρχή τον ρόλο του δεύτερου κιθαρίστα του σχήματος κατείχε ο David Knopfler, αδελφός του Mark. O David άντεξε για δύο albums (το καταπληκτικό ομώνυμο ντεμπούτο στα 1978 και το μέτριο "Communique" έναν χρόνο μετά), καθώς μετά αποχώρησε, έχοντας μαλώσει με τον Mark. Συμβαίνουν κι αυτά.
7. Sparks
Κι ένα όνομα λιγότερο γνωστό. Οι Αμερικάνοι Sparks στο ξεκίνημά τους έπαιζαν άπταιστο... glam rock, ένα είδος δηλαδή που ανθούσε στην Αγγλία κυρίως. Με την πάροδο των ετών, η μπάντα πειραματίστηκε με χίλια-δυο είδη επηρεάζοντας κόσμο και κοσμάκη. Πίσω απ' το τιμόνι του σχήματος δεν έπαψαν ποτέ να στέκουν τα αδέλφια Ron και Russell Mael.
8. Beach Boys
Οι αμερικάνοι Beatles αποτελούνταν κυρίως από τα αδέλφια Wilson. Αυτός που πραγματικά ξεχώριζε πάντως ήταν ο Brian, ο διαρκώς ανήσυχος συνθέτης και τραγουδιστής που έγραψε τον δίσκο-πρότυπο για το "Sgt. Pepper's" των Beatles, το "Pet Sounds".
9. Savatage
Ακόμη μια αμερικάνικη μπάντα που έπαιζε βαρύ power μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '80, οπότε πειραματίστηκε με νέους ήχους. Στο πιάνο βρισκόταν ο ενθουσιώδης Jon Oliva και στις κιθάρες ο εκπληκτικός Chris Oliva, αδελφός του πρώτου. Όλα πήγαιναν κατ' ευχήν, μέχρι τις 17 Οκτωβρίου 1993, οπότε και ο Chris έχασε τη ζωή του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
10. The Corrs
Μία ιρλανδέζικη μπάντα που αποτελείτο από... τέσσερα αδέλφια (τρεις εκ των οποίων κοπέλες) και η οποία δημιούργησε ποιοτική pop στα τέλη της δεκαετίας του '90 και τις αρχές του 21ου αιώνα. Τσεκάρετέ τους, αξίζουν.
10 Krautrock τραγούδια για τους λάτρεις της ηλεκτρονικής μουσικής
από τον Κώστα Χρυσόγελο
Μια
και αυτές τις ημέρες το blog μας βρίσκεται σε "ηλεκτρονική" διάθεση,
σας προσφέρουμε μία λίστα με 10 πειραματικά κομμάτια από τον χώρο της
γερμανικής "κοσμικής μουσικής" (kosmische Musik) που ονόμαστηκε από τους Άγγλους δημοσιογράφους της εποχής "Krautrock".
1. Neu! - Super (1973)
Οι Neu! (Michael Rother και Klaus Dinger) επηρέασαν σημαντικά την
εξέλιξη της new wave μουσικής και της γενικότερης electro pop. Το
"Super", ένα ενεργητικότατο και άκρως επιθετικό κομμάτι, από τον δεύτερο
δίσκο της μπάντας, σχεδόν καλεί τους βρετανούς punksters να πάρουν τα
όπλα στα χέρια τους. To "Super" περιέχει μεταξύ άλλων και τον
χαρακτηριστικό, μονότονο και "ρομποτικό" ήχο στα τύμπανα, που ονομάστηκε
"motorik", αν και ο ίδιος ο Dinger τον αποκαλούσε "η αιώνια ευθεία".
Δεν χρειάζεται πολλή φιλοσοφία για ν' αντιληφθεί κανείς πόσο σημαντική
ήταν η παρακαταθήκη που άφησε ο ρυθμός αυτός στις μελλοντικές post-punk
μπάντες.
2. Harmonia - Watussi (1974)
Οι
Harmonia αποτελούνταν από μέλη των Neu! και των Cluster. Το πρώτο τους
album προκάλεσε τον ενθουσιασμό των avant-garde καλλιτεχνών της εποχής
(όπως του Brian Eno, ο οποίος θα συνεργαστεί με το σχήμα την ίδια εποχή
αλλά και με τους Cluster μεμονωμένα). Το εισαγωγικό "Watussi" σαγηνεύει
τον ακροατή αμέσως, εισάγοντάς τον στον γοητευτικό κόσμο της electro.
3. Harmonia - Sehr kosmisch (1974)
Το
δεύτερο κομμάτι από το ντεμπούτο των Harmonia τιτλοφορείται κωμικά
"Sehr kosmisch" (δηλαδή "Πολύ κοσμικό"!), το περιεχόμενό του όμως είναι
ιδιαίτερα σοβαρό και φιλοσοφημένο. Πρόκειται για μία καταπληκτική
πρωτο-ambient σύνθεση που καθηλώνει τον ακροατή από το πρώτο μέχρι και
το τελευταίο δευτερόλεπτο της (και μέσα σε δέκα λεπτά, τα δευτερόλεπτα
είναι πολλά!).
4. Cluster - Ηollywood (1974)
Όταν
κυκλοφόρησε το album των Cluster "Zuckerzeit" (ώρα για ζάχαρη), πολλοί
ήταν εκείνοι που συγκινήθηκαν από τον εξαιρετικά πρωτοποριακό ήχο των
δύο καλλιτεχνών (H.-J. Rodelius και D. Moebius) που κινείτο σε
μινιμαλιστικές προσεγγίσεις στον ηλεκτρονικό ήχο. Το εισαγωγικό κομμάτι
του album, για να μην τα πολυλογούμε, είναι ένα αριστούργημα του είδους.
Σημειώνεται ότι την παραγωγή του album ανέλαβε ο Michael Rother των
Neu!. Η επιρροή του γίνεται πιο εμφανής στα κομμάτια που χρησιμοποιούν
τον ρυθμό "motorik", που ο ίδιος είχε αναπτύξει με τον Klaus Dinger
στους δίσκους των Neu! (βλ. καταχώριση 1).
5. Popol Vuh - Aguirre (1972)
Οι
Popol Vuh, ένα από τα πιο αθόρυβα συγκροτήματα του Krautrock, έχουν
μείνει κυρίως γνωστοί από τη συνεργασία τους με τον σκηνοθέτη Werner
Herzog. Παρότι το σχήμα έχει συνθέσει τη μουσική για πολλές ταινίες του
Herzog, το "Aguirre" (το κεντρικό θέμα) ξεχωρίζει άνετα, καθώς
παρουσιάζει στο ευρύ κοινό έναν πρωτάκουστο και άκρως πειραματικό ήχο,
που αναγνωρίζεται άνετα ως προπομπός της house και της ambient μουσικής.
6. Neu! - Isi (1975)
Όταν
ο David Bowie, σε συνεργασία με τον Brian Eno, κυκλοφορούσε ένα από τα
καλύτερα album όλων των εποχών, το "Low" (1977) δήλωνε ότι η κύρια
επιρροή του ήταν ο τρίτος δίσκος των Neu!, που τιτλοφορείτο απλά "Neu!
'75". Όλο το "Neu! '75" κρίνεται ως μαγικό και αψεγάδιαστο, εν τούτοις,
το εισαγωγικό του κομμάτι, το ταξιδιάρικο "Isi", ξεχωρίζει κατά τι.
7. Kraftwerk - Radioactivity (1975)
Το
"Radioactivity" από τους πασίγνωστους Kraftwerk δεν χρειάζεται πολλές
συστάσεις. Το ενδιαφέρον είναι με όλον τον δίσκο "Radioactivity" περνάμε
σιγά-σιγά στη φάση όπου η πειραματική electro μετουσιώνεται σε
electro-pop.
8. Kraftwerk - Antenna (1975)
Ακόμα
μία αξιόλογη σύνθεση από το "Radioactivity" που κινείται στα ίδια
επίπεδα με την ομώνυμη σύνθεση του δίσκου. Νωχελικό, μαγευτικό και
φουτουριστικό, το "Antenna" έφερνε εκείνη την εποχή το μέλλον λίγο πιο
κοντά στους νεότερους καλλιτέχνες.
9. Can - "Oh Yeah" (1971)
Παρότι
όχι αμιγώς ηλεκτρονικό, το "Oh Yeah" των Can ήταν οι Joy Division πριν
τους Joy Division. Όσες φορές κι αν το ακούσει κανείς, δυσκολεύεται να
πιστέψει ότι βγήκε τόσο νωρίς, όσο το 1971. Από τον επιδραστικότατο
δίσκο "Tago Mago".
10. Harmonia - Dino (1974)
Ακόμα
μία σύνθεση από το ντεμπούτο των Harmonia, για να ολοκληρωθεί ο κύκλος
με μία αντιπροσωπευτική Krautrcok σύνθεση, που περιέχει, μεταξύ άλλων,
και τον άμεσα αναγνωρίσιμο motorik ήχο στα τύμπανα. Με λίγη φαντασία
(πραγματικά λίγη) καταλαβαίνει πώς φτάσαμε στο "Fade to Grey" των
Visage, το 1980.
10+1 τραγούδια από τη βρετανική electro σκηνή των 70s, που προφητεύουν την άφιξη των 80s
από τον Κώστα Χρυσόγελο
1. Visage - Frequency 7 (1979)
Οι
Visage ήταν ένα super-group της εποχής, που απαρτιζόταν από μέλη των
Visage, των Magazine, των Public Image Ltd και των Skids, μαζί με τον
Steve Strange, που ουσιαστικά θεωρείτο η κεφαλή της μπάντας. Το πρώτο
single του σχήματος, το "Tar", ενσαρκώνει όλη τη φιλοσοφία (ηχητικά και
αισθητικά) του νεότευκτου τότε κινήματος των New Romantics. Εν τούτοις,
το πραγματικό ενδιαφέρον έγκειται στο b-side του, το "Frequency 7", ένα
βαρύ ηλεκτρονικό κομμάτι που προοιωνίζεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο
τις μουσικές εξελίξεις που θα λάμβαναν χώρα ήδη από τον επόμενο χρόνο
στη Βρετανία.
2. The Normal - TVOD (1978)
Ο
Daniel Miller είναι περισσότερο γνωστός ως ο ιδρυτής της περίφημης
ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρείας Mute Records. Λιγότερο γνωστό είναι
ότι η πρώτη κυκλοφορία της εταιρείας ανήκε στον ίδιο τον Miller, που υπό
το όνομα The Normal, πειραματίστηκε πάνω στα synths, επηρεάζοντας τον
ήχο της μελλοντικής synth-pop, η οποία θα δοξαστεί, καθόλου τυχαία, στα
χέρια των "δικών του" Depeche Mode, δυο χρόνια αργότερα.
3. The Normal - Warm Leatherette (1978)
To
b-side του "TVOD" ήταν το μινιμαλιστικό "Warm Leatherette", το οποίο ο
Miller το εμπνεύστηκε από το επαναστατικό μυθιστόρημα "Crash" του J.G.
Ballard. Στο βιβλίο, ο συγγραφέας περιγράφει το βίτσιο των ηρώων του να
διεγείρονται στη θέα ακραίων αυτοκινητιστικών ατυχημάτων (βλ. τον στίχο
του "Warm...": "Quick, let's make love before you die, on warm
leatherette"). Πρόκειται, φυσικά, για μια μεταφορά για να υπονοηθεί η
ερωτική στειρότητα του μοντέρνου ανθρώπου. To ενδιαφέρον στην υπόθεση
είναι ότι ο Miller δεν είχε διαβάσει το βιβλίο όταν έγραφε το κομμάτι...
4. Fad Gadget - Back to Nature (1979)
H
δεύτερη κυκλοφορία της Mute ήταν το αρκούντως ηλεκτρονικό "Back to
Nature" του Fad Gadget. Πρόκειται για ένα κομμάτι που αξιοποιεί στοιχεία
electro και noise, δημιουργώντας τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την
ανάπτυξη της industrial. Μόνο ελαττωματάκι, η φωνή του καλλιτέχνη, που
έχει μπει ίσως λίγο πιο ψηλά στο mix από όσο θα έπρεπε.
5. The Human League - Empire State Human (1979)
Oι
Human League δημιούργησαν ιστορία με το pop hit τους "Don't You Want
Me", από τον δίσκο τους "Dare!" (1981) που αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της
δημοφιλούς περιόδου των New Romantics. Παρόλα αυτά, δυο χρόνια πριν, οι
League πειραματίζονταν εκτενώς πάνω στις νέες δυνατότητες που προσφέραν
τα synths, κυκλοφορώντας το βαρύ και ασήκωτο "Reproduction". Το
"Empire..." είναι ίσως το καλύτερο κομμάτι του δίσκου.
6. The Human League - Being Boiled (fast version) (1978)
Το
πρώτο single των League επηρέασε σημαντικά τη νέα γενιά των μουσικών
που έψαχνε να βρει τρόπους έκφρασης μακριά από το χιλιοφορεμένο rock που
είχε εμποτίσει όλη τη μουσική παραγωγή της δεκαετίας του '70.
Ξεχωρίζει η γεμάτη, μπάσα φωνή του Oakey.
7. The Human League - The Dignity of Labour part 3 (1979)
Στο
ξεκίνημά τους, οι League δεν ήταν μια απλή pop μπάντα, αλλά avant-garde
καλλιτέχνες που περπατούσαν στα πρωτόγνωρα μονοπάτια της electro. Το EP
"The Dignity of Labour" πιστοποιεί την πρωτοποριακή τους αντίληψη, με
το τρίτο μέρος (που αποτελεί φόρο τιμής στον Yuri Gagarin) να είναι και
το καλύτερο.
8. Throbbing Gristle - Hot on the Heels of Love (1979)
Οι
Throbbing Gristle τραβούσαν τα όρια του πειραματικού στα άκρα τους. Μία
από τις σπάνιες στιγμές που έγραψαν τραγούδι με τη δομική έννοια της
λέξης είναι το αισθαντικό "Hot on the Heels of Love", που ακούγεται σαν
τον πρόγονο της techno.
9. Throbbing Gristle - United (1977)
Με
το "United" οι Gristle έφτιαχναν πραγματικά τον ήχο του μέλλοντος σε
ό,τι αφορά την pop, αφού τραγούδι όμοιο με αυτό δεν υπήρχε στην αγγλική
σκηνή ακόμη. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις απαρχές της, η electro pop
ακουγόταν πιο απόκοσμη και μυστηριακή απ' ό,τι στα χρόνια που έγινε
πραγματικά δημοφιλής.
10. OMD - Electricity (1979)
Το "Electricity" το ξέρουν και οι πέτρες, καθώς και τρεις γενιές φίλων της μουσικής που συνεχίζουν να το χορεύουν σε πάρτυ και ντισκοτέκ. Πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχουν τρεις εκδοχές του κομματιού, με την τελευταία να είναι η πιο γνωστή και πολυπαιγμένη . Και αν σε κάποιον δεν αρκεί η μαγεία του κομματιού, μπορεί να ακούσει και το εκπληκτικό "Almost" που απαρτίζει τη δεύτερη πλευρά του single.
11. Japan - Quiet Life (1979)
Η αρχετυπική μπάντα των New Romantics κυκλοφόρησε το album-σταθμό "Quiet Life" το 1979. Το ομώνυμο κομμάτι, παρότι όχι αμιγώς ηλεκτρονικό, στηρίζεται σε ένα συμπαγές synth-riff, πρωτάκουστο για την εποχή στην οποία βγήκε. Δύο χρόνια μετά, οι Duran Duran θα κατακτούν τον κόσμο με το single "Planet Earth", που στηρίζεται απροκάλυπτα στο "Quiet Life".
Τα 10 πιο παραγνωρισμένα τραγούδια των Beatles
από τον Κώστα Χρυσόγελο
1. Blue Jay Way (Magical Mystery Tour EP, 1967)
Πολλά από τα τραγούδια του George Harrison έχουν μείνει στο περιθώριο της ιστορίας των Σκαθαριών, καθώς οι μεγαλεπήβολες συνθέσεις των Lennon / McCartney σχεδόν πάντοτε συγκέντρωναν την προσοχή των αναλυτών της μουσικής τους. Το "Blue Jay Way" ανήκει στην κατηγορία εκείνων των κομματιών που σε κάνουν ν' αναρωτιέσαι ευθύς μετά την πρώτη ακρόαση: "Γιατί δεν είναι πιο γνωστό;".
2. Rocky Raccoon (The Beatles LP, 1968)
Το ομώνυμο album της μπάντας (γνωστό και ως "The White Album") είναι ένα χαώδες, ασυνεχές δημιούργημα, όπου το κάθε μέλος του συγκροτήματος πειραματίζεται με τους δικούς του ήχους, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν (σημαντικό ρόλο έπαιξε και η σύγκρουση των υπέρ-Εγώ των τεσσάρων μουσικών). Παρόλα αυτά, περιέχει αρκετά εξαιρετικά κομμάτια, άλλα γνωστότερα, και άλλα λιγότερο γνωστά, όπως είναι αυτή η εκκεντρική folk / country μπαλλάντα του Paul McCartney.
3. Mother Nature's Son (The Beatles LP, 1968)
Παρόμοια περίπτωση με την προηγούμενη: Ένα folk διαμαντάκι από τον McCartney που δεν έχει προσεχθεί όσο θα έπρεπε από κοινό και κριτικούς.
4. It's All Too Much (Yellow Submarine LP, 1969)
Ακόμη μία σύνθεση του Harrison που έχει μείνει στα αζήτητα, εντελώς άδικα. Υπέροχη ψυχεδελική παραγωγή, με έναν ορεξάτο Ringo Starr να τα δίνει όλα πίσω από το drum-kit του. Πάνω απ' όλα, όμως, ξεχωρίζει η παιδική φωνή του Harrison.
5. I'm So Tired (The Beatles LP, 1968)
Μέσα στον κυκεώνα του "White Album" βρίσκεται κάπου κρυμμένο και αυτό το νωχελικό, κυνικό τραγούδι, που φέρει την υπογραφή του πάντα εκκεντρικού, αλλά καινοτόμου, John Lennon. Highlight του κομματιού τα δεύτερα φωνητικά από τον άνθρωπο με τις χίλιες φωνές, τον McCartney.
6. You Won't See Me (Rubber Soul LP, 1965)
Ίσως όχι τόσο άγνωστο στους φανατικούς θαυμαστές του συγκροτήματος, πάντως όχι και ιδιαίτερα γνωστό στους υπόλοιπους. Πολύ δουλεμένες φωνητικές γραμμές από τον McCartney, που φροντίζει να κλείσει τη σύνθεσή του με μία λίαν αρμόζουσα κραυγή.
7. Fixing A Hole (Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band LP, 1967)
Το "Sgt. Pepper's..." περιέχει πολλές εξαιρετικές, πλην υποτιμημένες, συνθέσεις και το "Fixing A Hole" του McCartney δεν αποτελεί εξαίρεση. Καλοδουλεμένη δομή, καταπληκτική ερμηνεία (όπως πάντα) από τον sir Paul, και ένα φοβερό κιθαριστικό solo συνθέτουν τη φυσιογνωμία του κομματιού.
8. Savoy Truffle (The Beatles LP, 1968)
Μια από τα ίδια για τον Harrison: Ένα ολοκληρωμένο, μελωδικό κομμάτι, που όμως δεν φαίνεται να το ξέρει κανείς πέραν των μυημένων.
9.Good Morning, Good Morning (Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band LP, 1967)
Μια πολύ καλή, ενεργητική σύνθεση από τον Lennon, που μάλλον αδικείται, αφού προηγείται της επανάληψης τους βασικού θέματος του album, που με τη σειρά του οδηγεί στην πιο γνωστή σύνθεσή του, το "A Day in the Life". Ξεχωρίζει το "θολό" κιθαριστικό solo στη μέση του κομματιού.
10. I've Just Seen A Face (Help! LP, 1965)
Μία εξαιρετική σύνθεση από τον McCartney, ο οποίος το 1965 άρχιζε να συνειδητοποιεί σιγά-σιγά τις πραγματικές του ικανότητες. Πρόκειται για ένα κομμάτι που κανονικά θα έπρεπε να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των τραγουδιών των Beatles. Δυστυχώς, όμως, δεν βρίσκεται.
1. Metallica - Load (1996)
Σχεδόν 80 λεπτά μουσικής, με 14 κομμάτια που μερικές φορές ξεχνάν να τελειώσουνε. Η αλήθεια είναι ότι το "Load" είναι ένα πολύ φιλόδοξο album και περιέχει αρκετά πολύ καλά κομμάτια ("Until It Sleeps", "Bleeding Me", "The Outlaw Torn", "Ain't My Bitch", "Wasting My Hate"), ένα μικρό editing όμως δεν θα έβλαπτε κανέναν.
2. Elvis Costello - Imperial Bedroom (1982)
Στο "Imperial Bedroom" ο Costello ρίχνει ό,τι ιδέα έχει, πράγμα που σημαίνει ότι ο δίσκος είναι εξαιρετικά πλούσιος αλλά και κουραστικός. Το τελικό αποτέλεσμα σε κάνει να νομίζεις ότι ακούς ένα best of του καλλιτέχνη που καλύπτει 30 χρόνια καριέρας.
3. Wire - 154 (1979)
Το "154" συχνά συγκρίνεται με το άλλο album-σταθμό του post-punk, το "Unknown Pleasures" των σπουδαίων Joy Division. Η αλήθεια είναι ότι το "154" χάνει από άποψη... χρόνου, καθώς τα μέλη του συγκροτήματος δεν ξέρουν πού να βάλουν μία τελεία. Πρόκειται για εκείνες τις περιπτώσεις των δίσκων που είναι "υπερβολικά καλοί".
4. Genesis - The Lamb Lies Down On Broadway (1974)
Οι καλλιτέχνες του prog-rock στη δεκαετία του '70 ωθούσαν τη δημιουργικότητά τους στα άκρα, φτιάχνοντας ατελείωτους, επικούς δίσκους, με θεματολογία που ούτε οι ίδιοι δεν πολυκαταλάβαιναν. Το "Lamb..." είναι ένας από τους λίγους δίσκους του είδους που αξίζει την προσοχή του σημερινού ακροατή, πάσχει όμως από το σύνδρομο της αμετροέπειας. Ειδικά η τέταρτη πλευρά αυτού του διπλού συνθέματος θα μπορούσε να λείπει.
5. Guns n' Roses - Use Your Illusion I & II (1991)
Οι Guns ξεκίνησαν τη δεκαετία ανυπόμονοι να αποδείξουν ότι υπάρχει και μια άλλη πλευρά τους, πλην αυτής που επεδείκνυαν μέχρι τότε, μια πιο ευαίσθητη και ψαγμένη. Γι' αυτό, κυκλοφόρησαν τα δύο φιλόδοξα "Use Your Illusion" την ίδια ημέρα. Αν αφαιρέσει κανείς τα αρκετά ανέμπνευσα κομμάτια από το καθένα και συγκεντρώσει τα εναπομείναντα σε έναν δίσκο, τότε θα έχει ένα αριστούργημα.
6. The Beatles - The Beatles (1968)
Το 1968, τα Σκαθάρια είχαν δημιουργικό οίστρο. Αυτός, σε συνδυασμό με τους εγωισμούς που έτρωγαν από μέσα το συγκρότημα σαν σκουλήκι, οδήγησε στη δημιουργία του χαώδους "The Beatles", γνωστού και ως "The White Album". Αρκετά είναι τα τραγούδια που δεν γέρασαν καλά: Το σαχλό "Honey Pie" του McCartney, το ανέμπνευστο "Yer Blues" του Lennon, κ.ά.
7. The Clash - London Calling (1979)
Αν και οι Clash κατηγοριοποιούνται υπό την καρτέλα "βρετανικό punk", στην πραγματικότητα δεν είναι ένα συνηθισμένο punk συγκρότημα. Αντίθετα, στο "London Calling" πειραματίζονται με πολλούς ήχους και διάφορα είδη, μόνο που η βαλίτσα πάει λίγο μακριά, με αποτέλεσμα, το album να πάσχει από τη γνωστή ασθένεια των διπλών δίσκων: Την περιττή τέταρτη πλευρά.
8. George Harrison - All Things Must Pass (1970)
Αν οι διπλοί δίσκοι έχουν τη συνήθεια να κουράζουν, τότε τι να πει κανείς για τους τριπλούς; Στο "All Things..." ο Harrison κατάφερε να γεμίσει τον πρώτο δίσκο με εξαιρετικής ποιότητας μουσική... και μετά προσέθεσε άλλους δύο, χωρίς συγκεκριμένο λόγο.
9. Led Zeppelin - Physical Graffiti (1975)
Και πάλι η γνωστή ασθένεια των διπλών δίσκων: Η αχρείαστη τέταρτη πλευρά, παρούσα και στο κατά τα άλλα πολύ καλό δημιούργημα των Led Zeppelin.
10. Can - Tago Mago (1971)
Το περίφημο γερμανικό συγκρότημα μπορεί να καυχάται ότι έχει επηρεάσει τη σύγχρονη rock όσο λίγα άλλα. Στο διπλό "Tago Mago" αφήνουν τη υπερχειλίζουσα έμπνευσή τους να ξεχυθεί προς όλες τις κατευθύνσεις. Καλά έκαναν, διότι ο πρώτος δίσκος περιέχει μερικά άκρως πρωτοποριακά τραγούδια, όπως το "Mushroom", που ακούγεται σαν Radiohead, και το new wave-άτο "Oh Yeah!". Παρόλα αυτά, στον δεύτερο δίσκο τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται λίγο περίεργα και βαρετά. Ίσως θα έπρεπε να το περικόψουν λίγο το εγχείρημα.
1. Motorhead - Another Perfect Day (1983)
Όταν ο δεύτερος κιθαρίστας των Motorhead, "Fast" Eddie Clark, έφυγε από τη μπάντα, αντικαταστάθηκε από τον Brian Robertson, τέως δεύτερο κιθαρίστα των Thin Lizzy. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, ο Robertson υιοθέτησε εκείνη την περίοδο ένα post-disco στυλ στο ντύσιμό του, που περιελάμβανε, συν τοις άλλοις, μια μπαντάνα. Αυτές οι στυλιστικές επιλογές προκατέλαβαν αρνητικά τους οπαδούς του συγκροτήματος. Κατόπιν, οι Motorhead κυκλοφόρησαν το "Another Perfect Day", φανερώνοντας μία άλλη, πιο καλλιτεχνική και ελαφρώς πιο ήπια πλευρά τους, άγνωστη μέχρι τότε. Αυτό ξενέρωσε περαιτέρω τους θαυμαστές τους αλλά και τον Τύπο. Και ως κερασάκι στην τούρτα, στην επερχόμενη τουρνέ για την προώθηση του δίσκου, ο Robertson αρνιόταν πεισματικά να ερμηνεύσει κάποια κλασικά τραγούδια από το ρεπερτόριο του σχήματος, όπως το "Motorhead" και το "Overkill". Το σύνολο αυτών των παραγόντων είχαν ως αποτέλεσμα ο ένας και μοναδικός δίσκος που κυκλοφόρησε υπό το όνομα "Motorhead" με τον Robertson στην κιθάρα, να ξεχαστεί από όλους. Σήμερα, που βλέπουμε τα πράγματα πιο νηφάλια, το "Another Perfect Day" ακούγεται τουλάχιστον γοητευτικό.
2. Kate Bush - Lionheart (1978)
Η Kate Bush κυκλοφόρησε τον πρώτο δίσκο της, το εξαιρετικό "The Kick Inside", το 1978. Εκεί περιλαμβανόταν και η μεγάλη επιτυχία της Kate, "Wuthering Heights". Η δισκογραφική της εταιρεία, φοβούμενη ότι η μικρή Kate δεν θα κατάφερνε να επαναλάβει την επιτυχία, πίεσε την καλλιτέχνιδα να ηχογραφήσει γρήγορα-γρήγορα το δεύτερό της album, "Lionheart", το οποίο και βγήκε στην αγορά λίγους μήνες μετά το ντεμπούτο της. Αναπόφευκτα, η δεύτερή της προσπάθεια κρίνεται ως άνιση, παρόλα αυτά περιέχει μερικές θεσπέσιες συνθέσεις, όπως το "Hammer Horror", που κλείνει τη δεύτερη πλευρά του δίσκου.
3. Paul McCartney - McCartney II (1980)
Περί το 1979, το προσωπικό σχήμα του πρώην Beatle, P. McCartney, οι Wings, βρίσκονταν στα πρόθυρα της διάλυσης. Αναζητώντας λίγο προσωπικό χώρο, ο ηγέτης τους αποσύρθηκε σε ένα στούντιο, όπου πειραματίστηκε με τη νέα μόδα που γοήτευε τις μάζες, τα συνθεσάιζερ. Όταν τελικά οι Wings το διέλυσαν το μαγαζί, ο McCartney χρησιμοποίησε αυτές τις ηχογραφήσεις ως βάση για το "McCartney II", ο τίτλος του οποίου παρέπεμπε στον πρώτο προσωπικό, και λίαν πειραματικό, δίσκο που είχε κυκλοφορήσει ο sir Paul πίσω στα 1970, που ονομαζόταν απλά "McCartney". Σήμερα, το "McCartney II", ακόμα δεν έχει γίνει αποδεκτό από πολλούς οπαδούς του Paul, αν και πρόκειται για ένα ιδιαίτερα ψαγμένο και πρωτότυπο, για τα δεδομένα του καλλιτέχνη, εγχείρημα.
4. Black Sabbath - Sabotage (1975)
Το "Sabotage" που ακολούθησε τον καλλιτεχνικό θρίαμβο του "Sabbath Bloody Sabbath" (1973), θεωρείται από πολλούς ως μία μέτρια στιγμή στην καριέρα της πρώτης σύνθεσης των Sabs. Έχουν άδικο πάντως, γιατί το "Sabotage" περιέχει, τη εξαιρέσει του μάλλον σαχλού "Am I Going Insane (Radio)", μόνον αριστουργήματα, όπως το stoner classic "Hole in the Sky", το heavy "Symptom of the Universe" και τα επικά "Megalomania" και "The Writ". Για να είμαστε όμως αντικειμενικοί, ο δίσκος πάσχει λίγο από μια άνευρη και θολή παραγωγή, που αδικεί τις εξαιρετικές συνθέσεις που το απαρτίζουν.
5. Kiss - Dynasty (1979)
Ένα πράγμα που μου έκανε πάντα εντύπωση είναι ότι δεν γίνεται ποτέ λόγος γι' αυτό το album, παρά μόνο για τη γνωστή επιτυχία που περιέχει, το χιλιοακουσμένο "I Was Made for Loving You". Κρίμα, γιατί πέρα από αυτό το κομμάτι, ο δίσκος περιέχει ακόμη μερικές πολύ καλές συνθέσεις, όπως το macho "Charisma", το boogie "Sure Know Something" και το προσωπικό αγαπημένο μου "Dirty Livin'".
6. OMD - Dazzle Ships (1983)
Με το "Dazzle Ships", η ευαίσθητη και ατμοσφαιρική electro μπάντα από τη Βρετανία ώθησε τον πειραματισμό στα άκρα, δημιουργώντας ένα μινιμαλιστικό album που, κατά τη γνώμη μου, θέλει να μοιάσει στο "Radioactivity" (1975) των Kraftwerk. Το εν πολλοίς λησμονημένο "Dazzle Ships" έχει τις αδυναμίες του, δεν παύει όμως να αποτελεί μία άκρως ενδιαφέρουσα στιγμή στην καριέρα ενός συγκροτήματος, που από την επόμενη κιόλας χρονιά άρχισε να κυνηγά την pop καταξίωση.
7. Iron Maiden - The X-Factor (1995)
Όταν ο Bruce Dickinson άφησε τη γνωστή metal μπάντα, τη θέση του τραγουδιστή ανέλαβε ο άσημος Blaze Bayley. Σαφώς πιο μπάσος από τον προκατοχό του, ο Blaze δίνει μερικές εξαιρετικές ερμηνείες στον πρώτο δίσκο που κυκλοφόρησαν οι Maiden μαζί του, έναν δίσκο που διαφοροποιείται αισθητά από τον πρότερο ήχο τους, καθώς είναι πολύ πιο ατμοσφαιρικός και σκοτεινός. Οι οπαδοί και οι κριτικοί δεν πολυυποστήριξαν το εγχείρημα, με αποτελέσμα ο δίσκος να πέσει κυριολεκτικά σε ανυποληψία τα επόμενα χρόνια. Μία ακρόαση αρκεί για να πείσει οποιονδήποτε ότι άξιζε πολύ καλύτερη μεταχείριση.
8. The Cars - Door to Door (1987)
Οι Αμερικάνοι new-wavers είχαν κατακτήσει την υφήλιο με το "Heartbeat City" (1984). Το επόμενό τους "παιδί", το πολύ ενδιαφέρον και άρτιο "Door to Door", κατακρεουργήθηκε από τους τότε κριτικούς, και έκτοτε ο τελευταίος δίσκος της βοστωνέζικης μπάντας έχει μείνει στα αζήτητα. Άδικο τέλος για έναν δίσκο που περιέχει μερικές πολύ αξιόλογες συνθέσεις, με αποκορύφωμα το ομώνυμο κομμάτι, που ροκάρει ανελέητα σαν μαινόμενος ταύρος.
10 albums που διαρκούν λίγο περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε
από τον Κώστα Χρυσόγελο1. Metallica - Load (1996)
Σχεδόν 80 λεπτά μουσικής, με 14 κομμάτια που μερικές φορές ξεχνάν να τελειώσουνε. Η αλήθεια είναι ότι το "Load" είναι ένα πολύ φιλόδοξο album και περιέχει αρκετά πολύ καλά κομμάτια ("Until It Sleeps", "Bleeding Me", "The Outlaw Torn", "Ain't My Bitch", "Wasting My Hate"), ένα μικρό editing όμως δεν θα έβλαπτε κανέναν.
2. Elvis Costello - Imperial Bedroom (1982)
Στο "Imperial Bedroom" ο Costello ρίχνει ό,τι ιδέα έχει, πράγμα που σημαίνει ότι ο δίσκος είναι εξαιρετικά πλούσιος αλλά και κουραστικός. Το τελικό αποτέλεσμα σε κάνει να νομίζεις ότι ακούς ένα best of του καλλιτέχνη που καλύπτει 30 χρόνια καριέρας.
3. Wire - 154 (1979)
Το "154" συχνά συγκρίνεται με το άλλο album-σταθμό του post-punk, το "Unknown Pleasures" των σπουδαίων Joy Division. Η αλήθεια είναι ότι το "154" χάνει από άποψη... χρόνου, καθώς τα μέλη του συγκροτήματος δεν ξέρουν πού να βάλουν μία τελεία. Πρόκειται για εκείνες τις περιπτώσεις των δίσκων που είναι "υπερβολικά καλοί".
4. Genesis - The Lamb Lies Down On Broadway (1974)
Οι καλλιτέχνες του prog-rock στη δεκαετία του '70 ωθούσαν τη δημιουργικότητά τους στα άκρα, φτιάχνοντας ατελείωτους, επικούς δίσκους, με θεματολογία που ούτε οι ίδιοι δεν πολυκαταλάβαιναν. Το "Lamb..." είναι ένας από τους λίγους δίσκους του είδους που αξίζει την προσοχή του σημερινού ακροατή, πάσχει όμως από το σύνδρομο της αμετροέπειας. Ειδικά η τέταρτη πλευρά αυτού του διπλού συνθέματος θα μπορούσε να λείπει.
5. Guns n' Roses - Use Your Illusion I & II (1991)
Οι Guns ξεκίνησαν τη δεκαετία ανυπόμονοι να αποδείξουν ότι υπάρχει και μια άλλη πλευρά τους, πλην αυτής που επεδείκνυαν μέχρι τότε, μια πιο ευαίσθητη και ψαγμένη. Γι' αυτό, κυκλοφόρησαν τα δύο φιλόδοξα "Use Your Illusion" την ίδια ημέρα. Αν αφαιρέσει κανείς τα αρκετά ανέμπνευσα κομμάτια από το καθένα και συγκεντρώσει τα εναπομείναντα σε έναν δίσκο, τότε θα έχει ένα αριστούργημα.
6. The Beatles - The Beatles (1968)
Το 1968, τα Σκαθάρια είχαν δημιουργικό οίστρο. Αυτός, σε συνδυασμό με τους εγωισμούς που έτρωγαν από μέσα το συγκρότημα σαν σκουλήκι, οδήγησε στη δημιουργία του χαώδους "The Beatles", γνωστού και ως "The White Album". Αρκετά είναι τα τραγούδια που δεν γέρασαν καλά: Το σαχλό "Honey Pie" του McCartney, το ανέμπνευστο "Yer Blues" του Lennon, κ.ά.
7. The Clash - London Calling (1979)
Αν και οι Clash κατηγοριοποιούνται υπό την καρτέλα "βρετανικό punk", στην πραγματικότητα δεν είναι ένα συνηθισμένο punk συγκρότημα. Αντίθετα, στο "London Calling" πειραματίζονται με πολλούς ήχους και διάφορα είδη, μόνο που η βαλίτσα πάει λίγο μακριά, με αποτέλεσμα, το album να πάσχει από τη γνωστή ασθένεια των διπλών δίσκων: Την περιττή τέταρτη πλευρά.
8. George Harrison - All Things Must Pass (1970)
Αν οι διπλοί δίσκοι έχουν τη συνήθεια να κουράζουν, τότε τι να πει κανείς για τους τριπλούς; Στο "All Things..." ο Harrison κατάφερε να γεμίσει τον πρώτο δίσκο με εξαιρετικής ποιότητας μουσική... και μετά προσέθεσε άλλους δύο, χωρίς συγκεκριμένο λόγο.
9. Led Zeppelin - Physical Graffiti (1975)
Και πάλι η γνωστή ασθένεια των διπλών δίσκων: Η αχρείαστη τέταρτη πλευρά, παρούσα και στο κατά τα άλλα πολύ καλό δημιούργημα των Led Zeppelin.
10. Can - Tago Mago (1971)
Το περίφημο γερμανικό συγκρότημα μπορεί να καυχάται ότι έχει επηρεάσει τη σύγχρονη rock όσο λίγα άλλα. Στο διπλό "Tago Mago" αφήνουν τη υπερχειλίζουσα έμπνευσή τους να ξεχυθεί προς όλες τις κατευθύνσεις. Καλά έκαναν, διότι ο πρώτος δίσκος περιέχει μερικά άκρως πρωτοποριακά τραγούδια, όπως το "Mushroom", που ακούγεται σαν Radiohead, και το new wave-άτο "Oh Yeah!". Παρόλα αυτά, στον δεύτερο δίσκο τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται λίγο περίεργα και βαρετά. Ίσως θα έπρεπε να το περικόψουν λίγο το εγχείρημα.
Χαμένα διαμάντια στη δισκογραφία καλλιτεχνών και συγκροτημάτων
από τον Κώστα Χρυσόγελο1. Motorhead - Another Perfect Day (1983)
Όταν ο δεύτερος κιθαρίστας των Motorhead, "Fast" Eddie Clark, έφυγε από τη μπάντα, αντικαταστάθηκε από τον Brian Robertson, τέως δεύτερο κιθαρίστα των Thin Lizzy. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, ο Robertson υιοθέτησε εκείνη την περίοδο ένα post-disco στυλ στο ντύσιμό του, που περιελάμβανε, συν τοις άλλοις, μια μπαντάνα. Αυτές οι στυλιστικές επιλογές προκατέλαβαν αρνητικά τους οπαδούς του συγκροτήματος. Κατόπιν, οι Motorhead κυκλοφόρησαν το "Another Perfect Day", φανερώνοντας μία άλλη, πιο καλλιτεχνική και ελαφρώς πιο ήπια πλευρά τους, άγνωστη μέχρι τότε. Αυτό ξενέρωσε περαιτέρω τους θαυμαστές τους αλλά και τον Τύπο. Και ως κερασάκι στην τούρτα, στην επερχόμενη τουρνέ για την προώθηση του δίσκου, ο Robertson αρνιόταν πεισματικά να ερμηνεύσει κάποια κλασικά τραγούδια από το ρεπερτόριο του σχήματος, όπως το "Motorhead" και το "Overkill". Το σύνολο αυτών των παραγόντων είχαν ως αποτέλεσμα ο ένας και μοναδικός δίσκος που κυκλοφόρησε υπό το όνομα "Motorhead" με τον Robertson στην κιθάρα, να ξεχαστεί από όλους. Σήμερα, που βλέπουμε τα πράγματα πιο νηφάλια, το "Another Perfect Day" ακούγεται τουλάχιστον γοητευτικό.
2. Kate Bush - Lionheart (1978)
Η Kate Bush κυκλοφόρησε τον πρώτο δίσκο της, το εξαιρετικό "The Kick Inside", το 1978. Εκεί περιλαμβανόταν και η μεγάλη επιτυχία της Kate, "Wuthering Heights". Η δισκογραφική της εταιρεία, φοβούμενη ότι η μικρή Kate δεν θα κατάφερνε να επαναλάβει την επιτυχία, πίεσε την καλλιτέχνιδα να ηχογραφήσει γρήγορα-γρήγορα το δεύτερό της album, "Lionheart", το οποίο και βγήκε στην αγορά λίγους μήνες μετά το ντεμπούτο της. Αναπόφευκτα, η δεύτερή της προσπάθεια κρίνεται ως άνιση, παρόλα αυτά περιέχει μερικές θεσπέσιες συνθέσεις, όπως το "Hammer Horror", που κλείνει τη δεύτερη πλευρά του δίσκου.
3. Paul McCartney - McCartney II (1980)
Περί το 1979, το προσωπικό σχήμα του πρώην Beatle, P. McCartney, οι Wings, βρίσκονταν στα πρόθυρα της διάλυσης. Αναζητώντας λίγο προσωπικό χώρο, ο ηγέτης τους αποσύρθηκε σε ένα στούντιο, όπου πειραματίστηκε με τη νέα μόδα που γοήτευε τις μάζες, τα συνθεσάιζερ. Όταν τελικά οι Wings το διέλυσαν το μαγαζί, ο McCartney χρησιμοποίησε αυτές τις ηχογραφήσεις ως βάση για το "McCartney II", ο τίτλος του οποίου παρέπεμπε στον πρώτο προσωπικό, και λίαν πειραματικό, δίσκο που είχε κυκλοφορήσει ο sir Paul πίσω στα 1970, που ονομαζόταν απλά "McCartney". Σήμερα, το "McCartney II", ακόμα δεν έχει γίνει αποδεκτό από πολλούς οπαδούς του Paul, αν και πρόκειται για ένα ιδιαίτερα ψαγμένο και πρωτότυπο, για τα δεδομένα του καλλιτέχνη, εγχείρημα.
4. Black Sabbath - Sabotage (1975)
Το "Sabotage" που ακολούθησε τον καλλιτεχνικό θρίαμβο του "Sabbath Bloody Sabbath" (1973), θεωρείται από πολλούς ως μία μέτρια στιγμή στην καριέρα της πρώτης σύνθεσης των Sabs. Έχουν άδικο πάντως, γιατί το "Sabotage" περιέχει, τη εξαιρέσει του μάλλον σαχλού "Am I Going Insane (Radio)", μόνον αριστουργήματα, όπως το stoner classic "Hole in the Sky", το heavy "Symptom of the Universe" και τα επικά "Megalomania" και "The Writ". Για να είμαστε όμως αντικειμενικοί, ο δίσκος πάσχει λίγο από μια άνευρη και θολή παραγωγή, που αδικεί τις εξαιρετικές συνθέσεις που το απαρτίζουν.
5. Kiss - Dynasty (1979)
Ένα πράγμα που μου έκανε πάντα εντύπωση είναι ότι δεν γίνεται ποτέ λόγος γι' αυτό το album, παρά μόνο για τη γνωστή επιτυχία που περιέχει, το χιλιοακουσμένο "I Was Made for Loving You". Κρίμα, γιατί πέρα από αυτό το κομμάτι, ο δίσκος περιέχει ακόμη μερικές πολύ καλές συνθέσεις, όπως το macho "Charisma", το boogie "Sure Know Something" και το προσωπικό αγαπημένο μου "Dirty Livin'".
6. OMD - Dazzle Ships (1983)
Με το "Dazzle Ships", η ευαίσθητη και ατμοσφαιρική electro μπάντα από τη Βρετανία ώθησε τον πειραματισμό στα άκρα, δημιουργώντας ένα μινιμαλιστικό album που, κατά τη γνώμη μου, θέλει να μοιάσει στο "Radioactivity" (1975) των Kraftwerk. Το εν πολλοίς λησμονημένο "Dazzle Ships" έχει τις αδυναμίες του, δεν παύει όμως να αποτελεί μία άκρως ενδιαφέρουσα στιγμή στην καριέρα ενός συγκροτήματος, που από την επόμενη κιόλας χρονιά άρχισε να κυνηγά την pop καταξίωση.
7. Iron Maiden - The X-Factor (1995)
Όταν ο Bruce Dickinson άφησε τη γνωστή metal μπάντα, τη θέση του τραγουδιστή ανέλαβε ο άσημος Blaze Bayley. Σαφώς πιο μπάσος από τον προκατοχό του, ο Blaze δίνει μερικές εξαιρετικές ερμηνείες στον πρώτο δίσκο που κυκλοφόρησαν οι Maiden μαζί του, έναν δίσκο που διαφοροποιείται αισθητά από τον πρότερο ήχο τους, καθώς είναι πολύ πιο ατμοσφαιρικός και σκοτεινός. Οι οπαδοί και οι κριτικοί δεν πολυυποστήριξαν το εγχείρημα, με αποτελέσμα ο δίσκος να πέσει κυριολεκτικά σε ανυποληψία τα επόμενα χρόνια. Μία ακρόαση αρκεί για να πείσει οποιονδήποτε ότι άξιζε πολύ καλύτερη μεταχείριση.
8. The Cars - Door to Door (1987)
Οι Αμερικάνοι new-wavers είχαν κατακτήσει την υφήλιο με το "Heartbeat City" (1984). Το επόμενό τους "παιδί", το πολύ ενδιαφέρον και άρτιο "Door to Door", κατακρεουργήθηκε από τους τότε κριτικούς, και έκτοτε ο τελευταίος δίσκος της βοστωνέζικης μπάντας έχει μείνει στα αζήτητα. Άδικο τέλος για έναν δίσκο που περιέχει μερικές πολύ αξιόλογες συνθέσεις, με αποκορύφωμα το ομώνυμο κομμάτι, που ροκάρει ανελέητα σαν μαινόμενος ταύρος.
Tα 25 καλύτερα τραγούδια από τις ταινίες του John Hughes (κατά φθίνουσα αξιολογική σειρά)
από τον The American
25. E.G. Daily – Waiting (Breakfast Club)
Σε ένα σάουντρακ όπου
κυριαρχούν δυναμικά τραγούδια, για μια ταινία που την χαρακτηρίζουν οι διάλογοι
και οι φωναχτές αλληλεπιδράσεις των χαρακτήρων, αυτό το κομμάτι της E.G. Daily περνάει σχεδόν απαρατήρητο, όπως οι πάμπολλες μικρές λεπτομέρειες που πάντα
χαρακτήριζαν τις ταινίες του Hughes και που κάποιος παρατηρεί με την δεύτερη ή την τρίτη παρακολούθηση. Η
Αμερικανίδα Daily έκανε
καριέρα κυρίως ως σέσιον μουσικός, αλλά οι καλύτερές της στιγμές είναι
συνδεδεμένες με συμμετοχές σε σάουντρακ.
24. Dream Academy – The Power to Believe (Planes, Trains and Automobiles)
Από τα αγαπημένα
συγκροτήματα του Hughes, οι Dream Academy ειδικεύονταν σε ατμοσφαιρική
συνθ ποπ (βλέπε το χιτ τους "Life in a Northern Town", ρεμιξαρισμένο και στα 90ς). H σημασία του Power to Believe για το Plains, Trains and Automobiles δύσκολα
αποτυπώνεται με λόγια: Κάνει την σκηνή που αλλάζει όλο το νόημα της ταινίας
ακόμα πιο δυνατή και συγκινητική. ‘I don’t have a
home…’.
23. Flowerpot Men – Beat City (Ferris Bueller’s Day Off)
Μια δυνατή ροκιά που
ντύνει τα πανοραμικά πλάνα του Σικάγο, της αγαπημένης γενέτειρας του Hughes. Περιέχει και
μεταδίδει όλη την ενέργεια και αγωνία που νιώθει κάποιος όταν μπαίνει σε μια
μεγαλούπολη όπως ο Φέρις και ο Κάμερον.
22. Jesse Johnson – Get to Know Ya (Pretty in Pink)
Μια διαφορετική στιγμή
στο soundtrack του "Pretty in Pink" (το ένα από τα δυο κομμάτια που δεν είναι από Βρετανό new wave καλλιτέχνη), το "Get to Know Ya" προσθέτει λίγη από την ποπ/φανκ ενέργεια που ήταν αρκετά δημοφιλής τότε. Ο Jesse Johnson, μαθητής και
κατόπιν ανταγωνιστής του Prince, δεν τα πάει άσχημα στην προσπάθεια να ξεπεράσει
τον δάσκαλό του.
21. Wang Chung – Fire in the Twilight (Breakfast Club)
Κλασικό δείγμα ενός
ιδιαίτερου τύπου μπάντας που ευδοκίμησε στα early 80s οι Wang Chung:
Από ένα περιφερειακό new wave συγκρότημα
στην πατρίδα τους, βρέθηκαν αστέρες στις ΗΠΑ σχεδόν μόνο και μόνο χάρη στα
βίντεό τους και την πρόσβασή τους στο MTV. To "Fire in the Twilight" αποτυπώνει την συσσωρευμένη ενέργεια της παρέας του "Breakfast Club".
20. Wild Men of Wonga – Why Don’t Pretty
Girls Look at Me (Weird Science)
Η ερώτηση που βρίσκεται
περισσότερο από κάθε άλλη στα χείλη εφήβων, και σίγουρα η μόνιμη απορία του
διδύμου του "Weird Science". Οι Wild Men of Wonga ήταν το δημιούργημα του Danny Peacock, ένας από τους πολλούς Βρετανούς κωμικούς που
δοκίμασε την τύχη του στην ποπ μουσική.
19. New Order – Shellshock (Pretty in Pink)
Όπως και άλλα
συγκροτήματα με τα οποία βρέθηκαν συγκάτοικοι στο "Pretty in Pink", οι New Order ήταν στα πρόθυρα εμπορικής επιτυχίας στις ΗΠΑ το 1985/6. Χωρίς να είναι το
καλύτερο κομμάτι τους, το Shellshock προετοίμασε το έδαφος για την κυκλοφορία της ναυαρχίδας τους, του Substance, το 1987.
18. Yello – Oh Yeah (Ferris Bueller’s Day Off)
Ένα τραγούδι που σχεδόν
όλοι αναγνωρίζουν, αφού χρησιμοποίηθηκε σαν μουσικό χαλί σε άπειρες διαφημίσεις
και εκπομπές στην δεκαετία του ’80 και του ’90 (και στην Ελλάδα), το χιτ των
παλαβών Ελβετών electro πειραματιστών
είναι το κλασικό χαβαλεδιάρικο κομμάτι που σου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεσαι
ωραίες γυναίκες μέσα σε ανοιχτές 80ς Ferrari. Στο "Ferris Bueller" χρησιμοποιείται στην σκηνή που εμφανίζεται η αυτοκινητάρα
του πατέρα του Κάμερον, ενώ ένα μεγαλύτερο remix ακούγεται στους τίτλους τέλους.
17. Kirsty MacColl – You Just Haven’t
Earned It Yet Baby (She’s Having a Baby)
Η παιχνιδιάρα μούσα του new wave, η αξέχαστη Kirsty, διασκευάζει Smiths και γίνεται η φωνή
των απαιτητικών γυναικών που περιμένουν μια θεληματική παρουσία από τον άνδρα
τους.
16. OMD – If You Leave (Pretty in Pink)
Με την γνωστή του ειρωνεία ο Andy McCluskey
το είχε πει σε μια
συναυλία των OMD στον
Ουτρέχτη το 2007: ‘This is the song with which we sold our
soul to Universal Pictures’. Η
αλήθεια είναι βέβαια ότι ήδη από το 1984 οι OMD είχαν εγκαταλείψει τους synth πειραματισμούς τους. Το "If You Leave" ήταν το μεγαλύτερο χιτ τους στις ΗΠΑ, και όπως με τους Simple Minds σχεδόν τους υποχρέωσε να πάρουν μια τελείως
εμπορική κατεύθυνση για το άλμπουμ "Pacific Age" του 1986. Ο Βρετανικός μουσικός τύπος φυσικά ποτέ δεν τους συγχώρησε αυτόν
τον γενιτσαρισμό. Το "If You Leave" ντύνει όλη την τελευταία σκηνή του Pretty in Pink, δεν είναι όμως ούτε το καλύτερο τραγούδι των OMD ούτε καν το καλύτερο τραγούδι του soundtrack.
15. Killing Joke – Eighties (Weird Science)
Οι Killing Joke κερδίζουν εύκολα τον τίτλο του πιο ιδιόρρυθμου
συγκροτήματος από όλα αυτής της λίστας. Με το χορευτικό "Night Time" άλμπουμ του 1984 πάντως έκαναν ένα βήμα προς το
μέινστριμ και κάπως έτσι το Eighties βρέθηκε στο σάουντρακ του "Weird Science". Ίσως είναι ειρωνικό
ότι ένα τραγούδι με μια κριτική ματιά στον σύγχρονό του κόσμο χρησιμοποιείται
σαν υπόκρουση στην σκηνή ενός τυπικού ανέμελου εφηβικού house party.
14. Psychedelic Furs – Pretty in Pink (Pretty in Pink)
Πόσο σημαντικές ήταν οι
ταινίες του Hughes για τα
συγκροτήματα που του άρεσαν και τα έβαζε να ακούγονται; Αρκεί να σκεφτούμε τους
Psychedelic Furs,
που το 1986 είχαν ήδη αρχίσει να ξεφτίζουν κάπως. Ο Hughes ονόμασε ολόκληρη ταινία με τον τίτλο ενός τραγουδιού τους από το 1981, το
οποίο εκείνοι με την σειρά τους ξαναηχογράφησαν και ξαφνικά βρέθηκαν με ένα χιτ
στα χέρια τους. Η αλήθεια είναι πάντως ότι η βερσιόν του 1986 με το σαξόφωνο
δεν ακουμπάει καν την αλανιάρικη βρωμιά της ορίτζιναλ ηχογράφησης.
13. Lick the Tins – Falling in Love with
You (Some Kind of Wonderful)
Λίγα χρόνια πριν μια
διασκευή του ίδιου τραγουδιού γίνει τεράστια επιτυχία από τους UB40 (και πάλι από ένα
σάουνττρακ), ο Hughes επιλέγει
μια φολκ εκδοχή της γνωστής μπαλάντας του Elvis. Η ιδανική επιλογή για να ‘ντύσει’ το χάπυ εντ
της ταινίας και την πανέξυπνη τελευταία ατάκα: ‘You look wonderful wearing my future’.
12. Oingo Boingo – Wild Sex in the Working
Class (Sixteen Candles)
Οι Oingo Boingo ήταν από τους αγαπημένους του Hughes. Ηχογράφησαν και
έκαναν επιτυχία το ομώνυμο τραγούδι του "Weird Science". Εδώ προτιμάμε όμως ένα τραγούδι που δείχνει
ακόμα περισσότερο την ικανότητα του Marty Feldman να συνδέει οξεία κοινωνική παρατηρικότητα με χιούμορ και σαρκασμό, και new wave με ska στοιχεία.
11. Wall of Voodoo – Deep in the Jungle (Weird Science)
Ένα τραγούδι στον κλασικό
δαιμονισμένο ρυθμό των χαοτικών Wall of Voodoo, που ποτέ δεν κατάλαβαν (όσο ήταν νηφάλιοι) αν
ήταν το πιο synth από τα
Καλιφορνέζικα ή το πιο Americana από τα new wave συγκροτήματα της εποχής. To "Deep in the Jungle", ηχογραφημένο σε
μια περίοδο αλλαγών στο συγκρότημα, υπάρχει μόνο στο soundtrack του Weird Science.
10. The Smiths – Please Please Please, Let
Me Get What I Want (Pretty in Pink)
Σήμερα οι Smiths είναι σχεδόν household name, το 1986 όμως το να συμπεριληφθεί ένα τραγούδι
τους στο soundtrack μιας εμπορικής Αμερικανικής ταινίας ήταν σχεδόν απίστευτο. Ο Hughes αποφάσισε να μυήσει τους ανυποψίαστους στον κόσμο
του άγχους, του μίσους και της απέχθειας κατά πάντων του Morissey μέσω ενός προσιτού κομματιού – μιας συγκλονιστικής
μπαλάντας που τελειώνει πριν καν ξεκινήσει.
9. The Specials – Little Bitch (Sixteen Candles)
O Hughes γούσταρε το ska. Στο μυαλό του,
μαθητές στα Αμερικανικά προάστια μπορούσαν να κάνουν άνετα τον χωρό των Madness (όπως σε μια σκηνή του "Breakfast Club"). Αυτό μάλλον ήταν ευσεβής πόθος, πλην όμως δεν
τον εμπόδισε να προωθεί ska ρυθμούς
και καλλιτέχνες όποτε μπορούσε. To Little Bitch είναι ό,τι ακριβώς υπόσχεται ένα τρελαμένο χορευτικό ska beat κομμάτι. One, two…!!!
8. Book of Love – Modigliani (Planes, Trains and Automobiles)
Οι Book of Love ήταν ένα συγκρότημα του οποίου τα μέλη ήταν
καθρέφτης του κοινού της new pop και των ταινιών του Hughes. Αμερικανοί αλλά με αγάπη για την synth pop, με ψαγμένο υφάκι και continental άποψη, επιβίωσαν και στα 90ς χάρη στην ικανότητά
τους να περάσουν στον club ήχο. To "Modigliani" προσφέρει μια από εκείνες τις στιγμές σε μια
ταινία που ακούς ένα τραγούδι, είσαι σίγουρος ότι κάπου το ξέρεις, το ξεχνάς
για χρόνια μέχρι να το ξανασυναντήσεις κάπου και ανακαλύψεις πώς το λένε.
7. The Jesus and Mary Chain – The Hardest
Walk (Some Kind of Wonderful)
Από το εμβληματικό Psychocandy άλμπουμ του 1985, με αυτό το τραγούδι οι
ανένταχτοι JMC κάνουν μια εμφάνιση σε ένα
σάουντρακ με new wave τραγούδια. Προπάτορες του shoegazing και, μέσω αυτού, της σύνδεσης κιθαριστικής ροκ και χορευτικής μουσικής που
κυριάρχησε με την Britpop στα
90ς, αλλά και εκφραστές μιας κουλ ρετρό ροκ εν ρολ αισθητικής που συναντάμε και
στα 00ς, η παρουσία των Chain σε
αυτήν την λίστα είναι άλλο ένα ‘παράσημο’ για τον Hughes.
6. Thompson Twins – If You Were Here (Sixteen Candles)
Ένα τραγούδι που ντύνει
την τελευταία μελιστάλαχτη σκηνή της ταινίας, ένας συνδυασμός διαπεραστικών
συνθεσάιζερ και υποβλητικών φωνητικών, ουσιαστικά ένα statement of purpose από τον ίδιο τον Hughes που
καθόλη την διάρκεια του "Sixteen Candles" έπαιζε με ήχους και μελωδίες από διάφορα είδη και εποχές πριν αποκαλύψει
τους πραγματικούς του ‘μουσικούς σκοπούς’ στο τέλος. Δείγμα και του φοβερού του
‘αφτιού’: Κατόρθωσε να βρει ένα τραγούδι που ακούγεται από ένα κατά βάση άθλιο
συγκρότημα.
5. Suzanne Vega – Left of the Center (Pretty in Pink)
Λίγο πριν γνωρίσει
τεράστια επιτυχία με το τραγούδι Luka, η Suzanne Vega ηχογραφεί για το "Pretty in Pink", με την βοήθεια του Joe Jackson στο πιάνο, ένα τραγούδι που άνετα θα μπορούσε να το τραγουδάει η ηρωίδα της
ταινίας. Η αποξένωση κυριαρχεί σαν μοτίβο στο τραγούδι όπως και στην ταινία.
Ξεκινώντας ως φολκ τραγουδίστρια σε μπουάτ, η Vega βρίσκει εδώ την ευκαιρία να παρουσιάσει έναν πιο γεμάτο ήχο που θα την
έκανε ακόμα πιο γνωστή πολύ σύντομα.
4. Kate Bush – This Woman’s Work (She’s Having a Baby)
Το 1987 ο Hughes είχε φτάσει στο σημείο να είναι σε θέση να ζητάει
από αγαπημένους του καλλιτέχνες να γράφουν τραγούδια συγκεκριμένα για την
επόμενη ταινία του. Όταν κατορθώνεις να πάρεις μαζί σου μια Kate Bush, η οποία τότε ήταν
στα πάνω της μετά την επιτυχία του "Hounds of Love" άλμπουμ του 1985, δεν θες και πολλά παραπάνω. Με την οικογένεια και τις
ανθρώπινες σχέσεις αγαπημένο της θέμα διαχρονικά, η Kate προσέφερε με μεράκι μια μπαλάντα με θέμα το γυναικείο πέρασμα στην
μητρότητα που δένει υπέροχα με το θέμα του "She’s Having a Baby". Η Bush περιέλαβε το "This Woman’s Work" και στο "Sensual World" άλμπουμ του 1989, ενώ αξίζει να προσεχθεί και το βίντεοκλιπ, ένα μικρό έργο
τέχνης.
3. Echo and the Bunnymen – Bring on the
Dancing Horses (Pretty in Pink)
Ένα συγκρότημα που ποτέ
δεν έχανε την ευκαιρία να δηλώσει την απέχθειά του για τους υποτιθέμενους
συνοδοιπόρους της γενιάς του που έκαναν επιτυχία (U2, Simple Minds κλπ.), οι Echo and the Bunnymen μάλλον δεν θα έβρισκαν την παρουσία τους σε αυτή την λίστα διασκεδαστική. Η
αλήθεια όμως είναι ότι το "Bring on the Dancing Horses", μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους και στις
ΗΠΑ, ταιριάζει απόλυτα στο κλίμα της new pop, χωρίς να χάνει τα χαρακτηριστικά που έκαναν τους
Bunnymen τόσο αγαπητούς. Ένα μόλις χρόνο
μετά το μνημειώδες "Ocean Rain" άλμπουμ, περνάνε από την υπόκωφη ορχήστρα δωματίου σε uplifting συνθεσάιζερ σαν φόντο της φωνής του Ian McCulloch και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο σαγηνευτικό.
2. Simple Minds – Don’t You (Breakfast Club)
Χωρίς αμφιβολία το
μεγαλύτερο χιτ που βγήκε από μια ταινία του John Hughes, απόλυτα συνυφασμένο με την ταινία, τους
χαρακτήρες της και μια νέα γενιά ηθοποιών. Γραμμένο από τον Keith Forsey, είχε προσφερθεί
κατά σειρά στον Billy Idol, τον Bryan Ferry και τους Psychedelic Furs πριν καταλήξει στους Simple Minds οι οποίοι δεν περίμεναν και πολλά πράγματα από αυτό πέρα από το να τους
βοηθήσει κάπως στο άνοιγμα της Αμερικανικής αγοράς. Για τους ίδιους ήταν μια
κομβική στιγμή, αφού ήταν η τελευταία ηχογράφησή τους με τον μπασίστα Ντέρεκ
Φορμπς που είχε σημαδέψει τον χορευτικό ήχο της πρώτης περιόδου του
συγκροτήματος. Με την τεράστια επιτυχία του "Don’t You", οι Simple Minds έγιναν το μεγαλύτερο Βρετανικό συγκρότημα στην Αμερική και, χωρίς τον
Φορμπς πια, συνέχισαν με την ηχογράφηση του φτιαγμένου για αρένες άλμπουμ "Once Upon a Time", αλλάζοντας οριστικά
προφίλ και καλλιτεχνικούς προσανατολισμούς (όχι για καλό όπως φάνηκε στην
πορεία). Η σαρωτική επιτυχία του "Don’t You" σημείωσε το απόγειο της new pop στα μέσα της δεκαετίας του ’80, απογείωσε την καριέρα μπάντας, σκηνοθέτη
και ηθοποιών του "Breakfast Club", σηματοδότησε το οριστικό άνοιγμα των
Αμερικάνικων τσαρτ και του μέινστριμ στην Βρετανική new wave και, μέσω αυτού, συνέβαλε καθοριστικά στην
εδραίωση και του MTV.
1. Furniture – Brilliant Mind (Some Kind of Wonderful)
Το νούμερο 1 πηγαίνει σε
ένα τραγούδι που ο γράφων δεν θα σταματήσει ποτέ να προωθεί και να προτείνει,
ένα τραγούδι που από τα πρώτα 2-3 δευτερόλεπτα σε πείθει ότι κάτι σημαντικό
πάει να γίνει και το ακούς την πρώτη φορά όχι με χαρά αλλά με αγωνία μήπως και
η υπόσχεση που εμπεριέχει δεν εκπληρωθεί. Περιττό να πούμε ότι οι Βρετανοί Furniture καταφέρνουν σε αυτό, το πιο γνωστό τραγούδι τους
σε μια κατά βάση άδοξη καριέρα, να εκπληρώσουν αυτήν την υπόσχεση: Ένα τραγούδι
που πιάνει απόλυτα το κλίμα και τις αγωνίες των new wave εφήβων των 80ς, όπως του μαυροφορεμένου πλήθους στο βίντεο του τραγουδιού.
Σχετικά ‘θαμμένο’ ακόμα και μέσα στο "Some Kind of Wonderful", είναι ένα κρυφό διαμάντι που απλά πιστοποιεί όχι
μόνο την γνώση αλλά και την αγάπη του Hughes για την μουσική αυτού του είδους.
Stats: Παρουσίες
και θέσεις στο τοπ-25
Pretty in Pink (1986) (7): 3, 5, 10, 14,
16, 22
Some Kind of Wonderful (1987) (3): 1, 7, 13
Sixteen Candles (1984) (3): 6, 9, 12
Breakfast Club (1985) (3): 2, 21, 25
Weird Science (1985) (3): 11, 15, 20
She’s Having a Baby (1988) (2): 4, 17
Planes, Trains and Automobiles (1987) (2):
8, 24
Ferris Bueller’s Day Off (1986) (2): 18, 23
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου